Marszałek Józef Piłsudski

Lata powojenne

    Okres odbudowy kraju po zakończeniu I wojny światowej obfitował w konflikty partyjne i waśnie polityczne. Zgodnie z nową konstytucją najwyższą władzę w kraju sprawował parlament, ale żadna z partii nie zdołała uzyskać większości parlamentarnej pozwalającej na powołanie sprawnego gabinetu rządowego. W rezultacie w latach 1918-26 władzę w Polsce sprawowało 14 różnych rządów. Oznaczało to całkowitą niemoc władzy wykonawczej i praktycznie brak możliwości rozwiązywania palących problemów państwowych i wdrażania programu reform, do realizacji których niezbędna jest ciągłość władzy.
Piłsudski odmówił kandydowania na prezydenta w wyborach 1922 roku ze względu na ograniczenia władzy prezydenta. Polityczna destabilizacja narastała po zabójstwie Gabriela Narutowicza w 1922 roku. Piłsudski, coraz bardziej rozczarowany kolejnymi rządami i niepraktycznością konstytucji marcowej, w roku 1923 zrezygnował z funkcji ministra wojny, wycofał się z życia politycznego i osiadł w swej willi w Sulejówku. Nie zaprzestał jednak krytyki życia politycznego kraju i w publicznych wystąpieniach wielokrotnie wypowiadał się pogardliwie o stosunkach panujących w parlamencie i poczynaniach rządu. Drażniły go waśnie w parlamencie i będący wynikiem ciągłych kłótni całkowity brak skuteczności sejmu oraz wyraźny jego zdaniem brak odpowiedzialności partii i ich przywódców za losy kraju. W opinii Piłsudskiego ciągłe konflikty partyjne odsunęły na bok sprawy gospodarcze. Najbardziej jednak oburzał go fakt, że politycy ingerowali w sprawy armii. W 1926 roku społeczeństwo, zaniepokojone rozwojem sytuacji i nieskutecznością dotychczasowych rządów, oczekiwało zmian.

    Sytuacja zaostrzyła się, kiedy premierem (po raz trzeci) zastał przywódca Stronnictwa Ludowego – Wincenty Witos, którego ze względu na nieumiejętną politykę finansową nie zaakceptowały lewica, lobby przemysłowców i klasy średnie. Piłsudski

Dalej ->

Copyright © 2008

Valid XHTML 1.0 Transitional Poprawny CSS! Portal Aktywnych Internautów